Strona główna Blog O projekcie Kontakt
🌱 Wesprzyj nas

Tag: zbieranie jagód

  • Co możemy zabrać z lasu?

    Co możemy zabrać z lasu?

    Co można zabrać z lasu? Szyszki, żołędzie, mech i gałęzie — co wolno, a czego lepiej nie ruszać
    Poradnik
    Prawo · Przyroda · Odpowiedzialny las

    Co można zabrać z lasu? Szyszki, żołędzie, mech i gałęzie — co wolno, a czego lepiej nie ruszać

    Fundacja Sadzimy Lasy

    Szyszka do jesiennego stroika, garść żołędzi dla dziecka, kawałek mchu do dekoracji, kilka suchych gałęzi na ognisko. Wszystko leży w lesie, więc można po prostu zabrać? Niekoniecznie. Polskie przepisy rozróżniają grzyby i owoce leśne od mchu, ściółki, gałęzi, drewna czy szyszek. Do tego dochodzą parki narodowe, rezerwaty, miejsca z zakazem wstępu i gatunki chronione. Sprawdzamy, co naprawdę można wynieść z lasu, a co powinno w nim zostać.

    TAK
    grzyby i owoce leśne można co do zasady zbierać w dozwolonych miejscach
    NIE
    nie należy samowolnie zabierać z lasu drewna i gałęzi
    250 zł
    do takiej grzywny przewiduje kodeks za część wykroczeń z art. 153
    0 wyjątków
    jeśli chodzi o niszczenie przyrody tylko dlatego, że „ładnie wygląda”

    Czy z lasu można zabrać wszystko, co leży na ziemi?

    Nie.

    To, że gałąź, kawałek kory czy szyszka leży na ziemi, nie oznacza automatycznie, że stała się rzeczą niczyją.

    W przypadku lasów należących do Skarbu Państwa majątkiem zarządzają Lasy Państwowe. Same Lasy Państwowe wyjaśniają w swoim FAQ, że leżącego drewna nie wolno zabierać bez zgody i wiedzy leśniczego.

    Podobnie nie wolno po prostu wejść do lasu i wycinać gałęzi albo zabierać materiału przeznaczonego na opał.

    „Leży w lesie” nie oznacza „jest niczyje”. Las jest ekosystemem, ale ma również właściciela lub zarządcę i obowiązują w nim konkretne przepisy. Fundacja Sadzimy Lasy

    Czy można zbierać szyszki?

    To jeden z najbardziej zaskakujących punktów.

    Kodeks wykroczeń w art. 153 wymienia wprost zbieranie szyszek w nienależącym do nas lesie. Przepis obejmuje zarówno obrywanie ich z drzew, jak i zbieranie szyszek.

    Za takie zachowanie może grozić grzywna do 250 zł albo nagana.

    Dlatego popularna rada „weź kilka szyszek z lasu na stroik” nie jest dobrą poradą prawną.

    Jeśli potrzebujemy większej liczby szyszek do dekoracji, zajęć edukacyjnych czy innych celów, najbezpieczniej zapytać właściciela lub zarządcę terenu.

    Ciekawostka · szyszka to nie tylko dekoracja

    Dla lasu szyszki są elementem procesu rozmnażania drzew. Lasy Państwowe prowadzą specjalistyczny zbiór szyszek z wybranych drzewostanów nasiennych. Nasiona są później wyłuskiwane, oceniane i wykorzystywane m.in. do produkcji sadzonek w szkółkach leśnych.

    A żołędzie? Czy kilka można zabrać?

    Tutaj sytuacja jest mniej oczywista niż w przypadku szyszek.

    Kodeks wykroczeń wymienia szyszki wprost, natomiast żołędzi nie wskazuje osobno. Przepisy pozwalają co do zasady zbierać owoce leśne, o ile nie robimy tego w miejscu, w którym zbiór jest zabroniony, ani sposobem niedozwolonym.

    Nie należy jednak wyciągać z tego wniosku, że z każdego lasu można wynosić dowolne ilości żołędzi.

    Szczególne zasady mogą dotyczyć m.in. drzewostanów nasiennych, powierzchni doświadczalnych, obszarów chronionych oraz lasów prywatnych. Zbiór większej ilości nasion drzew leśnych, zwłaszcza do rozmnażania czy celów handlowych, nie powinien odbywać się bez uzgodnienia z zarządcą terenu.

    Przy okazjonalnym spacerze najlepiej kierować się prostą zasadą: jeśli nie musimy czegoś zabierać, pozwólmy temu zostać w lesie.

    Dlaczego żołądź leżący na ziemi nie jest „bezużyteczny”?

    Żołądź może stać się młodym dębem. Może też zostać pokarmem dla sójki, wiewiórki, dzika, gryzoni czy innych mieszkańców lasu.

    Jak pisaliśmy w jednym z wcześniejszych artykułów, zwierzęta przenoszą i ukrywają nasiona, pomagając w naturalnym odnawianiu lasu.

    To dobry przykład tego, że przedmiot, który dla człowieka jest jedynie jesienną dekoracją, w ekosystemie może mieć zupełnie inną funkcję.

    Czy można zabrać mech?

    Nie powinniśmy samowolnie zbierać mchu z lasu.

    Kodeks wykroczeń wymienia zbieranie mchu i ściółki w nienależącym do nas lesie jako wykroczenie.

    Dodatkowo sytuację komplikuje ochrona gatunkowa. Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska przypomina, że część gatunków mchów i porostów podlega ochronie.

    W przypadku chronionego gatunku mogą być potrzebne odpowiednie zezwolenia organów ochrony przyrody, a niezależnie od nich również zgoda zarządcy terenu.

    Dlatego mech do stroików, terrariów czy popularnych „lasów w słoiku” powinien pochodzić z legalnego źródła.

    Ważne · mech ma swoją pracę w lesie

    Mech zatrzymuje wilgoć, tworzy mikrosiedliska dla drobnych organizmów i jest częścią runa oraz mikroklimatu lasu. Oderwanie całej warstwy mchu nie oznacza więc jedynie zabrania „zielonej dekoracji”.

    Czy można zabrać gałąź albo chrust?

    Nie bez zgody.

    Lasy Państwowe wyjaśniają wprost, że leżące w lesie drewno nie może zostać zabrane bez wiedzy i zgody leśniczego.

    Kodeks wykroczeń odnosi się zarówno do wyrębu gałęzi, jak i zabierania ich z nienależącego do nas lasu.

    Nie oznacza to jednak, że drewna opałowego z Lasów Państwowych nie można legalnie pozyskać.

    Istnieje m.in. możliwość tzw. samowyrobu. W takim przypadku leśniczy wskazuje konkretne miejsce, rodzaj drewna oraz zasady jego przygotowania. Po pomiarze i wycenie drewno jest legalnie sprzedawane nabywcy.

    Co zwykle można zbierać

    • Grzyby jadalne w miejscach, gdzie zbiór jest dozwolony i jeśli gatunek nie jest chroniony
    • Jagody i inne owoce runa poza miejscami objętymi zakazem zbioru
    • Owoce leśne na własny użytek bez niszczenia roślin i zgodnie z zasadami danego terenu

    Czego nie zabieramy samowolnie

    • Mchu i ściółki ich zbieranie w cudzym lesie jest objęte art. 153 Kodeksu wykroczeń
    • Gałęzi i drewna pozyskanie wymaga zgody właściciela lub zarządcy
    • Szyszek Kodeks wykroczeń wymienia ich zbieranie wprost
    • Kory nie wolno zdzierać jej z drzew ani samowolnie pozyskiwać

    A grzyby? Tutaj Polska jest wyjątkowo liberalna

    Zbieranie grzybów jest w Polsce popularne również dlatego, że w wielu lasach można robić to bezpłatnie.

    Lasy Państwowe i Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska wskazują, że grzyby można zasadniczo zbierać, ale istnieją ważne wyjątki.

    Nie zbieramy gatunków chronionych. Nie wolno również prowadzić zbioru w miejscach, w których obowiązuje zakaz.

    Dotyczy to m.in. parków narodowych oraz terenów leśnych wyłączonych z normalnego dostępu, takich jak określone uprawy leśne, drzewostany nasienne, powierzchnie doświadczalne, ostoje zwierzyny czy tereny wojskowe.

    A co w parku narodowym?

    Tutaj zasady są znacznie bardziej restrykcyjne.

    Ustawa o ochronie przyrody wprowadza w parkach narodowych szeroki katalog zakazów. Poza miejscami wskazanymi przez zarządzającego parkiem nie wolno m.in. zbierać roślin ani grzybów.

    Gov.pl przypomina również, że w parkach narodowych zabronione jest niszczenie roślin i grzybów, a poruszanie się powinno odbywać się po wyznaczonych szlakach i trasach zgodnie z regulaminem danego parku.

    Podobne ograniczenia mogą obowiązywać w rezerwatach przyrody. Dlatego przed zbieraniem czegokolwiek na obszarze chronionym trzeba sprawdzić zasady konkretnego miejsca.

    W lesie warto stosować zasadę: zbieraj to, co wolno zbierać — i tylko tyle, ile naprawdę potrzebujesz. Fundacja Sadzimy Lasy

    Czy można oderwać kawałek kory?

    Nie.

    Kodeks wykroczeń wprost wymienia zdzieranie kory, nacinanie drzewa i inne jego uszkadzanie.

    Nie powinniśmy więc nacinać pni, odrywać kory na dekoracje, wycinać inicjałów ani pozyskiwać samodzielnie soku czy żywicy z drzew, które do nas nie należą.

    Kora nie jest jedynie „opakowaniem” drzewa. Chroni jego żywe tkanki przed uszkodzeniami, utratą wody i częścią czynników chorobotwórczych.

    Czy naprawdę ma znaczenie kilka szyszek albo garść mchu?

    Jedna osoba prawdopodobnie nie zmieni funkcjonowania całego lasu.

    Problem zaczyna się jednak wtedy, kiedy tę samą zasadę stosują setki lub tysiące odwiedzających.

    Kilka kępek mchu zabranych przez jednego spacerowicza to niewiele. Kilkaset osób zbierających mech na dekoracje w tym samym popularnym miejscu może już powodować zauważalną ingerencję.

    To samo dotyczy gałęzi, szyszek, kwiatów, roślin runa i innych elementów ekosystemu.

    Dlatego oprócz pytania: „czy wolno?”, warto zadawać także drugie: „czy naprawdę muszę to zabierać?”

    Najprostsza zasada na spacer po lesie

    Jeśli idziemy po grzyby lub jagody w miejsce, w którym ich zbiór jest dozwolony — możemy korzystać z darów lasu odpowiedzialnie.

    Jeśli natomiast potrzebujemy drewna, stroiszu, większej liczby szyszek, mchu albo innych materiałów, zapytajmy zarządcę terenu albo kupmy je z legalnego źródła.

    Nie uszkadzajmy drzew. Nie rozkopujmy ściółki. Nie zabierajmy chronionych gatunków. I zawsze sprawdzajmy, czy nie znajdujemy się na terenie objętym szczególną ochroną.

    Las daje nam bardzo dużo. Nie wszystko, co w nim znajdziemy, musi jednak wrócić z nami do domu.

    Z lasu najlepiej zabierać wspomnienia

    Odpowiedzialne korzystanie z lasu zaczyna się od zrozumienia, że nawet szyszka, mech, gałąź czy żołądź są częścią większego systemu. Pomóż nam tworzyć i chronić lasy pełne życia.

    Wesprzyj sadzenie lasu

    Źródła

    • Kodeks wykroczeń — art. 148 i 153, aktualny tekst jednolity
    • Ustawa o lasach — art. 30, zasady zachowania w lesie
    • Lasy Państwowe — FAQ „Drewno”
    • Lasy Państwowe — FAQ „Grzyby”
    • Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska — „Las w słoiku? Uwaga na chronione mchy i porosty!”
    • Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska — zasady grzybobrania
    • Gov.pl — zasady obowiązujące w parkach narodowych
    • Lasy Państwowe — materiały dotyczące gospodarki nasiennej i zbioru szyszek
    Fundacja Sadzimy Lasy · sadzimylasy.org
  • Dary lasu

    Dary lasu

    Leśna spiżarnia lipca — jagody, kurki, lipy i życie zapylaczy
    Dary lasu
    Dary lasu

    Leśna spiżarnia lipca — jagody, kurki, lipy i życie zapylaczy

    15 lipca 2026

    Lipiec w lesie ma smak fioletowych palców, zapach kwitnącej lipy i cichy szelest koszyka, w którym obok jagód lądują pierwsze kurki. To miesiąc, w którym las wygląda jak spiżarnia otwarta na oścież. Ale za każdym owocem, grzybem i kwiatem stoi niewidoczna praca: wilgoć zatrzymana w glebie, grzybnia ukryta pod mchem, pszczoły, trzmiele, bzygi i motyle, które od świtu do zmierzchu przenoszą życie z kwiatu na kwiat.

    VI–IX
    od końca czerwca, a w górach nawet do września dojrzewają owoce borówki czarnej
    lipiec
    miesiąc lipowego zapachu, letnich pożytków i pracy zapylaczy
    1/10
    gatunków pszczół i motyli w UE jest na skraju wyginięcia
    80%+
    upraw w UE zależy bezpośrednio lub pośrednio od zapylania

    Las, który karmi — ale nie tylko ludzi

    Najłatwiej zauważyć to, co mieści się w dłoni: jagodę, malinę, poziomkę, kurkę, liść mięty rosnącej przy wilgotnym rowie. Lipiec rzeczywiście jest jednym z najbardziej obfitych miesięcy w leśnym kalendarzu. Po czerwcowych poziomkach przychodzi czas borówki czernicy, nazywanej po prostu czarną jagodą. Pod koniec miesiąca w cieplejszych miejscach pojawiają się maliny i jeżyny, a po deszczowych dniach ściółka potrafi nagle rozjaśnić się żółtymi kapeluszami kurek.

    Ale leśna spiżarnia nie jest sklepem samoobsługowym. Owoce borówki są pokarmem dla ptaków i ssaków, grzyby są widoczną częścią znacznie większej sieci podziemnej, a kwiat lipy jest letnią stacją benzynową dla owadów. To, co człowiek nazywa „darami lasu”, dla lasu jest obiegiem energii, nasion, cukrów, zarodników i relacji.

    Właśnie dlatego warto zbierać tak, jakbyśmy byli gośćmi, a nie właścicielami. Garść jagód do koszyka — tak. Wyrywanie krzewinek, łamanie gałęzi, rozdeptywanie młodych roślin i czesanie runa plastikowym grzebieniem — nie. Las odwdzięcza się obfitością tylko wtedy, gdy zostawiamy mu zdolność do odrastania.

    Zasada lipcowej spiżarni

    Zbieraj tylko to, co dobrze rozpoznajesz, bierz tyle, ile naprawdę wykorzystasz, i zostaw część owoców, kwiatów oraz grzybów dla zwierząt, owadów i samego lasu. Najlepszy zbieracz wraca z koszykiem pełnym smaków, ale z lasem niemal nietkniętym.

    Jagody — fioletowy początek lata

    Borówka czernica (Vaccinium myrtillus) to jedna z najbardziej rozpoznawalnych roślin polskich lasów. Tworzy niskie krzewinki, lubi kwaśne gleby i półcień, a jej owoce barwią palce mocniej niż niejeden atrament. Dla dzieci to smak wakacji, dla dorosłych — powrót do prostego rytuału: przykucnąć, odgarnąć liście, zobaczyć pierwszą ciemną jagodę i nagle zwolnić.

    Owoce dojrzewają zwykle od końca czerwca, a w chłodniejszych, górskich rejonach mogą utrzymywać się nawet do września. Lipiec jest jednak czasem najpełniejszego zbioru. Wtedy borówczyska przyciągają ludzi, sójki, kosy, drozdy, lisy, kuny, niedźwiedzie w górach i mnóstwo drobnych owadów. Każdy korzysta inaczej. Człowiek szuka smaku, zwierzęta energii, roślina — szansy, że jej nasiona zostaną przeniesione dalej.

    Największym błędem jest traktowanie jagodziska jak pola uprawnego. Borówka jest krzewinką wieloletnią. Uszkodzona nie odbudowuje się z dnia na dzień. Dlatego owoce powinno się zrywać delikatnie, bez wyrywania pędów i bez używania narzędzi, które kaleczą liście oraz młode przyrosty. Dzisiejszy koszyk nie może kosztować lasu przyszłorocznego kwitnienia.

    Leśna obfitość nie zaczyna się w koszyku. Zaczyna się dużo wcześniej: w kwiecie odwiedzonym przez owada, w deszczu zatrzymanym przez ściółkę i w krzewince, której nikt nie wyrwał dla kilku dodatkowych garści owoców. Fundacja Sadzimy Lasy

    Kurki — złoto po deszczu

    Kurka, czyli pieprznik jadalny (Cantharellus cibarius), jest jednym z tych grzybów, które potrafią zmienić zwykły spacer w wyprawę łowcy skarbów. Nie rośnie tam, gdzie chcemy. Pojawia się tam, gdzie pasują jej warunki: odpowiednia wilgotność, kwaśna gleba, bliskość drzew i podziemna współpraca z ich korzeniami. Po lipcowym deszczu potrafi wyskoczyć całymi grupami, jakby ktoś rozsypał po mchu garść żółtych guzików.

    Warto pamiętać, że grzyb, który widzimy, jest tylko owocnikiem. Prawdziwe życie toczy się pod ziemią, w grzybni. Dlatego grzybobranie nie powinno wyglądać jak przekopywanie ściółki. Najlepiej wykręcać lub delikatnie odcinać owocniki, zasłaniać miejsce po grzybie mchem i nie rozgarniać runa na dużej powierzchni. Las nie potrzebuje po nas śladów, tylko spokoju.

    Kurka jest ceniona, ale ma też sobowtóry. Najczęściej wspomina się lisówkę pomarańczową, która może zmylić niedoświadczonego zbieracza. Dlatego obowiązuje żelazna zasada: nie znasz — nie zbieraj. A jeśli masz wątpliwości, skorzystaj z pomocy grzyboznawcy lub klasyfikatora grzybów w stacji sanitarno-epidemiologicznej. Smak lipca nie jest wart ryzyka.

    Nie rób w lesie

    • Nie używaj grzebieni do jagóduszkadzają liście, pędy i przyszłe owocowanie
    • Nie rozkopuj ściółki w poszukiwaniu grzybówniszczysz mikroświat grzybni, owadów i siewek
    • Nie zrywaj całych gałęzi lipykwiaty są pokarmem dla owadów, nie dekoracją do połamania
    • Nie zbieraj roślin w miejscach objętych zakazemrezerwaty i ostoje mają chronić najcenniejsze siedliska

    Zbieraj mądrze

    • Zrywaj jagody ręcznie i delikatnietak, by krzewinka mogła dalej żyć
    • Bierz tylko grzyby pewnie rozpoznanewątpliwości zostaw w lesie albo skonsultuj
    • Zostaw część owoców zwierzętomlas karmi wiele gatunków naraz
    • Idź po ścieżkach, nie przez młode uprawysadzonki są kruche, a runo łatwo zniszczyć

    Lipa — drzewo, od którego pachnie miesiąc

    Nieprzypadkowo lipiec brzmi jak lipa. Kiedy drzewa kwitną, nawet zwykła droga przez wieś, park albo skraj lasu zamienia się w pachnący korytarz. Lipa drobnolistna i szerokolistna różnią się terminem kwitnienia, a pogoda potrafi ten kalendarz przesuwać, ale przełom czerwca i lipca to czas, w którym ich obecność czuje się z daleka.

    Dla ludzi kwiat lipy kojarzy się z naparem, miodem i cieniem. Dla owadów jest czymś znacznie pilniejszym: źródłem nektaru i pyłku. Kwitnące lipy odwiedzają pszczoły miodne, trzmiele, dzikie pszczoły samotnice, bzygi, muchówki, motyle i chrząszcze. Pod koroną słychać wtedy jednostajny, niski szum — nie szum liści, ale pracę setek skrzydeł.

    Lipa jest też ważnym drzewem dla różnorodnego lasu. Daje pokarm owadom, cień ludziom i zwierzętom, a jej liście rozkładają się w ściółce, wzbogacając glebę. W sadzonych dziś lasach mieszanych jest więc nie tylko ładnym dodatkiem. Jest jednym z drzew, które pomagają budować odporność, mikroklimat i bazę pokarmową dla całej sieci życia.

    Zapylacze — niewidzialni kucharze leśnej spiżarni

    Gdy mówimy „zapylacze”, wiele osób widzi tylko pszczołę miodną. Tymczasem w lesie pracuje cała armia owadów: dzikie pszczoły, trzmiele, bzygi, muchówki, motyle dzienne i nocne, a także część chrząszczy. Nie wszystkie są efektowne. Nie wszystkie bzyczą głośno. Ale bez nich wiele roślin nie wydałoby owoców, a lipcowa spiżarnia byłaby znacznie uboższa.

    Skala problemu jest poważna. Ministerstwo Klimatu i Środowiska przypomina, że w Unii Europejskiej 1/10 gatunków pszczół i motyli jest na skraju wyginięcia, a liczebność 1/3 gatunków spada. Ponad 80% upraw w UE zależy bezpośrednio lub pośrednio od zapylania. To brzmi jak temat rolniczy, ale zaczyna się również w lesie: na skrajach dróg, zrębach, polanach, w starych dziuplach, martwym drewnie, ziołoroślach i kwitnących drzewach.

    Dzikie zapylacze potrzebują nie tylko kwiatów, ale też miejsc do życia. Jedne gniazdują w ziemi, inne w pustych łodygach, szczelinach drewna, próchniejących pniach albo starych drzewach. Dlatego „porządkowanie” każdego skrawka przyrody może być dla nich stratą. Martwe drewno, dzikie pobocze, niekoszona łąka, kępa jeżyn i lipa przy skraju lasu to nie bałagan. To infrastruktura życia.

    Dlaczego sadzimy różnorodnie

    Las złożony z wielu gatunków drzew i krzewów kwitnie dłużej, daje bardziej zróżnicowany pokarm i tworzy więcej schronień. Lipa, klon, jarząb, dzika jabłoń, głóg, kruszyna czy malina leśna wspierają nie tylko krajobraz, ale też owady, ptaki i przyszłe owocowanie.

    Leśna spiżarnia potrzebuje wody i cienia

    Jagody nie dojrzewają bez wilgoci, kurki nie pojawiają się bez deszczu, a kwitnące lipy gorzej nektarują w czasie suszy i upału. Lipcowa obfitość zależy więc od czegoś, czego często nie widzimy: od wody zatrzymanej w glebie, od ściółki, która chroni ją przed wysychaniem, od cienia koron i od różnorodności roślin, które tworzą chłodniejszy mikroklimat.

    To szczególnie ważne w młodych lasach. Dopóki sadzonki są niskie, nie dają jeszcze własnego cienia. Trawy i jeżyny mogą je zagłuszać, a słońce szybciej wysusza odkrytą glebę. Z czasem, jeśli młody las przetrwa, zacznie sam budować warunki dla kolejnych pokoleń: więcej ściółki, więcej grzybów, więcej owadów, więcej ptaków i więcej owoców.

    Dlatego sadzenie lasu nie kończy się na wbiciu sadzonki w ziemię. Prawdziwa praca polega na tym, by stworzyć miejsce, które będzie potrafiło karmić i chronić życie przez dziesięciolecia: ludzi spacerujących z koszykiem, ptaki szukające jagód, pszczoły szukające nektaru i grzybnię oplatającą korzenie drzew.

    Co możemy zrobić w lipcu

    Możemy zacząć od prostych gestów. Zbierać jagody ręcznie. Nie rozdeptywać młodych sadzonek. Brać tylko znane grzyby. Nie łamać gałęzi lipy dla kilku kwiatów. Nie zostawiać śmieci, bo leśna spiżarnia nie jest kuchnią jednorazowego użytku. Nie wchodzić tam, gdzie obowiązuje zakaz, i nie traktować każdego dzikiego miejsca jak zasobu do opróżnienia.

    Możemy też pomagać zapylaczom poza lasem: sadzić rośliny miododajne, ograniczać opryski, zostawiać fragment nieskoszonego trawnika, budować proste poidełka i nie usuwać bez potrzeby suchych łodyg czy martwego drewna. Dla owada kilka metrów dzikiego brzegu ogrodu może być różnicą między przetrwaniem a brakiem miejsca do gniazdowania.

    Lipiec uczy, że las karmi nie dlatego, że ktoś go do tego zmusza. Karmi, bo działa jako sieć: korzenie współpracują z grzybami, kwiaty z owadami, owoce ze zwierzętami, a ściółka z wodą. Człowiek może być częścią tej sieci — pod warunkiem, że wchodzi do niej z wdzięcznością, nie z zachłannością.

    Posadź las, który będzie karmił życie

    Pomóż nam tworzyć różnorodne, wielogatunkowe lasy na Dolnym Śląsku — z lipami, krzewami, cieniem, ściółką i przestrzenią dla zapylaczy. Taki las daje więcej niż drewno: daje wodę, owoce, grzyby, schronienie i przyszłość.

    Wesprzyj sadzenie lasu
    Fundacja Sadzimy Lasy  ·  sadzimylasy.org